Loslating en bemoediging

loslatingAfgelopen september hield ik als nieuwe voorgangster in mijn Doopsgezinde Gemeente een dienst van loslating en bemoediging, waar bij een naderende scheiding om gevraagd werd. Hier samen met elkaar, en ook met andere al of niet kerkelijk betrokken vrienden en familieleden bij stilstaan, werkte helend. In een warme kring stonden we om deze mensen heen, die nadrukkelijk wilden vormgeven hoe zij ook nu nog allebei de ouders blijven van hun twee puberdochters. Van tevoren introduceerde ik mezelf en onze plannen voor deze dienst bij deze meisjes, door vier puzzelstukjes mee te nemen en aan de hand daarvan heel kort het heftige dat nu met hun gezin gebeurde, en de rol van ieder daarin te kunnen benoemen. Insteek was steeds het pastoraat, de zorg voor met name de man (vriend van onze gemeente). En achteraf bleek ook hoe deze viering een belangrijke stap was in het moeizame proces van elkaar los gaan laten. En juist uit dit rituele samenzijn in onze gemeente, hoe onwennig ook, bleek: hoezeer wij mensen elkaar nodig hebben. Om te groeien, om te leren, om lief te hebben, en om iets voor elkaar te blijven betekenen.

 

Aan het begin benoemde ik, in eerste instantie als voorgangster, maar ook als ritueelbegeleidster, onze verschillende opvattingen en eigen verhalen. Dit werd opnieuw verbeeld, door aan het begin weer de vier waxinelichtjes in de bovengenoemde puzzel aan te laten steken. Ik benoemde ook de rol van de gemeente die gastvrijheid bood. En hoe lastig sommigen het toch vonden, deze viering de ruimte te bieden. Immers, het houden van een ceremonie rond een “scheiding” is nog niet al te gebruikelijk in kerkelijke kring. Maar net als het stel dat uit elkaar ging, blijven ook wij bij elkaar horen als stukjes van een zelfde licht en liefde. De tijd die deze mensen deelden, is nooit verloren of verspeeld. Dit was een tijd van groeien, van twee kwetsbare mensen. Wij zongen vervolgens Zo vriendelijk en veilig als het licht. En lazen de tekst uit hun huwelijksdienst van precies 15 jaar geleden nog een keer: over de stilling van de storm op het meer. Dit stormachtige verhaal bleek nog steeds te passen bij hun reis. Al ging die deze maanden heel andere kanten op.

In het moment van losmaking, nodigde ik alle aanwezigen uit, als teken van onderlinge verbondenheid en van onze steun aan man en vrouw, een kring om hen heen te vormen. Door elkaar een hand te geven vormden wij een warme mantel van zorg en aandacht, om hen heen. Het paar sprak in ons midden hun dank uit voor alles wat zij van elkaar mochten ontvangen. Zij gaven aan, elkaar een goed leven te blijven gunnen, en zeker als ouders te blijven werken aan een goede toekomst ook voor hun beide dochters. De vrouw kreeg een hanger omgehangen, gemaakt door een zus. En vervolgens zegende ik hen beiden, met mijn handen op hun hoofd:

Moge de wijsheid die mensen tot de juiste besluiten brengt,
jullie pad blijven verlichten.
Moge de liefde die mensen tot partners en ouders maakt,
altijd in jullie blijven stromen. Etc.

 

 

Na een prachtig stuk pianomuziek volgde een Open Ruimte. Waarbij aanwezigen kaarsen aan konden steken, het paar nog iets konden zeggen. Er werden kadootjes overhandigd. Voor de kinderen was er aandacht, maar ook voor de aanwezigen zelf. Immers, die zaten er dan toch maar… en vervullen ongetwijfeld bij het hele proces dat nog moet volgen, een cruciale rol. Als tekenen van dank ontvingen de gasten en getuigen van beide ouders een prachtige roos. En werd het ritueel afgesloten door gezamenlijk de eenvoudige maaltijd te gebruiken die het paar had klaargemaakt, en te toasten.