Wat hoor je in een vraag...

alt"Heb je tijd voor mijn moeder"? vroeg de stem mij aan andere kant van de telefoonlijn...
"Mijn moeder gaat dood, maar ze wil het niet toegeven. Ik denk dat ze begeleiding nodig heeft, je moet echt met haar praten. Ik houd ervan om open eerlijk te praten over wat er aan de hand is, en nu lukt dat niet, dat gaat niet werken", vervolgde de stem aan te telefoon.
Ik heb zijn relaas aangehoord en hoorde zijn zorg, Zijn behoefte aan contact, zijn verdriet en ook zijn vastbeslotenheid om zijn moeder te helpen.
Voor moeder bleek het onderwerp taboe, ze was er niet aan toe en zou er volgens de zoon nooit aan toekomen.
"Nou" zei ik, "als ik het goed begrijp ga je dood". "nee", zei de stem, "Mijn moeder gaat dood".
"Jij niet?", vroeg ik, "weet je dat zeker?".
Hij moest toegeven dat hij ook wel dood zou gaan "alleen voorlopig nog niet", lachte hij. "Weet je dat zeker"? vroeg ik opnieuw.

"Ehhhh, nee...eigenlijk niet... Stel je voor, dat ik je vertel dat je over een uur dood zal gaan, en ik weet dat zeker...wat zou je dan zeggen?", vroeg ik nu.
Tjeetje, ik zou denken dat je gek was" antwoordde hij en...
"Ik zie waar je naartoe wilt"...

Ik heb hem vervolgens verteld dat ik nergens naartoe wil, en dat ik ook niet naar zijn moeder toe wil om met haar te praten of haar te begeleiden.
Ik wil wel komen, mits zijn moeder het goed vindt, om te luisteren, om te leren en om heel stil te zijn. Om aanwezig te zijn, aandacht te geven, mededogen te voelen en liefdevolle vriendelijkheid te verspreiden. Niet omdat ze zeggen deze vrouw dood gaat, maar omdat ze mijn medemens is. Ik zal alert zijn en luisteren naar haar verlangens en welke gevoelens ze me misschien probeert te laten voelen, zien of horen...tenminste, als ze dat wil, als zij daarvoor kiest, en alleen dan... anders zijn we samen stil.