"Hoe gaat het met je?"

Dit is een vraag die vaak en makkelijk wordt gesteld. Net als: "Hoe is het?" of "Alles goed?"

Het zijn vragen die in het leven van alledag niet opvallen maar die zodra er iets in het "gewone" leven verandert opeens niet meer eenvoudig te beantwoorden zijn. "Alles goed?" Wat noem je goed? en "alles" ... wanneer is nou echt álles goed?..
Gewoontevragen (of zelfs impertinente vragen) vragen niet om een eerlijk antwoord, ze vragen om een cliche.
En als er verdrietige situaties zijn hoort het cliche antwoord "slecht" te zijn en op alle andere voorkomende momenten. "goed"
Voldoe je niet aan dat plaatje voelt de vraagsteller zich in de war gebracht... en dan begint het gedonder. De vraagsteller gaat uitleggen hoe de ander zich moet voelen en de bevraagde krijgt het gevoel zich te moeten verontschuldigen of zelfs verantwoording af te moeten leggen voor het eigen gevoel. vermoeiend en verdrietig.
Mensen gaan zelfs twijfelen aan zichzelf... "is er iets mis met me als ik me niet voel zoals er verwacht wordt door de omgeving?"
Wat kun je dan wél doen in zo'n situatie?

Als je de vraag toch stelt geloof dan in ieder geval altijd het antwoord dat je krijgt en neem dat aan. Ga niet invullen voor een ander wat hij of zij zou moeten voelen. Of wat jij denkt dat jij in die situatie zou voelen... Neem het aan, bedank voor het eerlijke antwoord.
Als een nabestaande zegt dat het goed gaat, gaat het goed! je hoeft geen psycholoog te spelen. Luister, neem aan en wees jezelf.
Mensen met verdriet hebben het recht om zelf te kiezen met wie ze wat delen en ook wanneer ze dat doen. Geloof ze. Trouwens niet elk gesprek hoeft te gaan over het verlies. je hoeft geen mening te geven over "hoe die persoon het doet" of dat ze naar jouw idee sterk, dapper, hard of wat dan ook zijn.
Mensen gaan door het proces waar ze inzitten en iedereen doet daarin zijn best! iedereen wil meer geluk en minder lijden, de één door te delen, de ander door in de schulp te kruipen of juist door de draad op te pakken. Er is geen goed en fout. En ja, er is meervoudige en complexe rouw, en dan gaat dit niet helemaal op. Maar heel vaak, meestal, kunnen de mensen rouw aan, vinden ze de veerkracht om het op de eigen manier op te pakken en door te gaan. Waar ze vaak om vragen is of ze het alsjeblieft op de eigen manier mogen doen, zonder goedbedoelde inmenging van beter wetende mensen. Zonder de extra frustratie van blijven uitleggen.
Denk daarom goed na over de vraag die je stelt. Wees betrokken op een manier die past bij de relatie die er al was. en het belangrijkste: Vraag waar die ander behoefte aan heeft. Ga geen stap verder dan die behoefte, dat is namelijk de grens.
Betrokkenheid gaat over de ander en niet over jezelf. Empathie is voorbij de grens van je eigen mening gaan, aanwezig zijn zonder oordeel over of gedachte dat je weet, wat de ander voelt... Ben je verwonderd over wat je hoort kun je hooguit vragen: Als je zegt dat.... begrijp ik dan goed dat je bedoelt dat.... ? en geloof dan nogmaals altijd het antwoord dat je krijgt. Ook als mensen je vertellen dat het goed gaat en jij je daar niets bij kunt voorstellen, want weet je ... dan gaat het namelijk goed! Een mooi antwoord is dan, "Dank je voor je antwoord, fijn dat het nu goed met je gaat!"