In de pers

handen vlinder

Ritueel & ceremonie

Op een unieke, creatieve en stijlvolle manier handen en voeten geven aan de persoonlijke beleving van een belangrijke gebeurtenis.

Je opnieuw verbinden met jezelf en met de mensen en de wereld om je heen.

 
baba2 herfst

"Het jongetje van anderhalf jaar grabbelt een volgende beschilderde kraal uit de ton. Daarop staat de naam van ... zijn oma! Hij loopt naar haar toe en samen doen ze de kraal aan de ketting om zijn hals én de brief van oma voor haar kleinzoon in zijn schatkistje. Voor later, als hij achttien is en hij haar levenswijsheid kan lezen."
Welkomstritueel voor een kind, De Hortus, Amsterdam.

bloem2 treurigeengel

In de pers - teksten over of van onze ritueelbegeleiders

Dodenherdenking 2014

Dodenherdenking 2014

‘Tastbare herinneringen’

Bijzonder. Emotioneel. Respectvol. Zomaar wat typeringen voor de Dodenherdenking 2014 in ons dorp. Ieder jaar weer slaagt het 4 mei comité er in om een waardevolle en unieke bijeenkomst te organiseren die het ‘zomaar gedenken’ ontstijgt.

Dit jaar was het thema ‘tastbare herinneringen’. Voor in de kerk was een tentoonstellinkje ingericht met herinneringen aan de oorlog, variërend van voedselbonnen tot een graanmolentje en van de krant van 10 mei 1940 waarin koningin Wilhelmina de oorlog afkondigt tot een fotoboekje van een concentratiekamp. In herinnering werd gebracht dat Vreeland in de 18de eeuw een synagoge bezat. Marja Wijnschenk, de zus van onze dorpsgenoot Richard, droeg een gedicht van haar hand voor dat een prijs had gewonnen in een Amsterdamse gedichtenwedstrijd over haar herinneringen aan de gruwelen van de oorlog aan de Nieuwe Prinsengracht, waar ondanks alles toch weer de jonge loten aan de bomen ontsproten. Esther Floor betoverde de bomvolle kerk met haar muziekspel, stem en Jiddisch lied ‘Wos geween is geween’ (wat geweest is, is geweest). Kees Hellingwerf vertelde de herinneringen van mevrouw Schuurman aan de oorlogsjaren op de molen. Raadslid van Stichtse Vecht Gera Helling sprak mooie woorden en tot slot droeg de 11-jarige Giso Boele uit Loenersloot een eigen gedicht voor. Hij woont op de boerderij naast het kasteel, waar in 1944 de Vreelanders De Ronde en Mijwaart gefusilleerd zijn. Als ieder jaar luisterde Jan Bogaard de samenkomst op met prachtige pianomuziek. Na de bijeenkomst vertrok de stoet naar het monumentje aan het Boerenlaantje, waar de blazers van Muziekvereniging De Vecht speelden. De dochter van E.C. de Bruine, een van de drie namen op het oorlogsmonument vertelde over haar vader. Haar kleinzoon droeg een gedicht voor, geïnspireerd op een tekst van Nelson Mandela, die predikte dat men pas vrij kan zijn als men zijn vijand kan vergeven. Tot slot werden kransen neergelegd door familieleden van de gesneuvelden, namens de veteranen, de dorpsraad en de gemeente en legden alle aanwezigen een witte bloem neer. Veel dank weer aan het 4 mei comité: Willemijn Jonkers, Kees Hulsman, Kees Hellingwerf en Mich Cluysenaer. J.J.

Rituelen voor stervenden

De avond werd gepresenteerd door Carola Kruijswijk van Leefgetijden ritueelbegeleiding. Carola werkt zelf als vrijwilliger in een hospice en weet dus waarover zij praat. Het doel was  het bewustzijn te vergroten en inzicht te geven in de kleine dingen en handelingen die het sterfproces van de gasten in het hospice zo kunnen verlichten.

Als vrijwilliger in het hospice maak je sterfprocessen van dichtbij mee. Je ziet hoe verschillend de gasten in de laatste fase van hun leven kunnen reageren. De één wil nog terugkijken met al haar fotoboeken, de ander weet niet precies hoe hij afscheid wil nemen van zijn kinderen en weer een ander zoekt troost voor de dingen die in zijn leven niet gelukt zijn. Soms wil de gast vrede sluiten met iemand met wie hij in onmin heeft geleefd. Een ander wil helemaal niets. Ook de vrijwilligers kunnen de laatste levensfase verzachten met kleine rituelen. Een ritueel is volgens Carola een “symbolische handeling, met aandacht uitgevoerd, om stil te  staan bij iets dat belangrijk voor de gast is”.

Voorbeelden werden aangedragen hoe kennis van rituelen en creatieve vormen het werk van de vrijwilliger kan verrijken. Toch is en blijft het aftasten bij de stervende een gevoelskwestie. De vraag is vaak: “Begin ik erover en zo ja, hoe doe ik dat?”. Carola gaf diverse handreikingen om dit voor de vrijwilligers iets gemakkelijker te maken.

  Het complete verslag vindt u hier.

 

Grote opkomst bij Alphens Allerzielen. “Mam, pap: zijn jullie samen?”

Fa-bi-an. De naam trilt door de lucht, ondersteund door het geluid van klankschalen. Een vrouw snikt. “Dank je wel dat je dit voor me deed. Ik kon het zelf niet.” Op het centrale veld van de Oosterbegraafplaats kun je plaats nemen in een speciale stoel. O die plek spreek je de naam van een dierbare uit, die overleden is. Je mag op die stoel ook naar muziek luisteren. Of een gedicht voorlezen. (…) Nog nooit is het zo druk geweest op de Alphense begraafplaats. Voor het vierde achtereenvolgende jaar wordt een eigentijdse ‘Allerzielen’ gevierd. Honderden mensen zijn naar de ‘rusttuin’ gekomen om met elkaar hun geliefden te herdenken. Iedereen op een eigen manier. “Leven is dromen, en de dood, denk ik, is ’t die ons wakker stoot”, citeert Lot Verbree de dichter Martinus Nijhoff. Ze schrijft de strofe opeen papiertje en hangt het briefje op een hoge tak in de wensboom. Tientallen hoopvolle berichtjes wapperen in de takken. (…) Niet iedereen wil zijn wens zo publiekelijk etaleren. Daarom staat er bij de boom ook een brievenbus. Met het bordje ‘Post voor de hemel’. Wat daarmee gebeurt, wil iemand weten. “Geen enkele brief wordt gelezen. Ze worden straks aan het eind allemaal ritueel verbrand”, luidt het antwoord van de vrijwilliger. Bij de ‘Kindervlinder’, het gedeelte waar baby’s en kinderen liggen begraven, kunnen de jongste bezoekers een papieren lantaarn versieren. “Ik wil hem niet bij opa zetten, maar bij een kindje dat vandaag geen lichtje heeft gekregen”, meldt Sophie (7). Dat wordt nog moeilijk, reageert vader, want volgens mij heeft elk kindergraf wel een lichtje gekregen.” (…) Een paar meter verderop pakt een jongen de hand van zijn moeder. “Ze zou nu drie jaar ouder zijn dan ik”, fluistert de jongen bij het graf van zijn zusje. “Dat vind ik heel erg, mam. Zeker voor jou.” “Kom, lieverd, we gaan naar huis.” Innig gearmd kijken moeder en zoon nog even naar de dansende vlammetjes op het kleine, zorgvuldig onderhouden graf. Bij ‘Lichtjes in het donker’ schurkt intens verdriet zich dicht tegen licht en warmte aan.

Nancy Ubert in Alphen CC, 5 november 2012.

Groeifeest: alternatief voor Eerste Communie

Artikel in Dagblad De Limburger, 28 juni 2010, over een initiatief van Stillstaan 

Zestien Sittardse scholieren hebben hun allereerste 'groeifeest' in Nederkand gevierd.  Het betreft een alternatief voor de Eerste Heilige Communie. Het Sittardse bedrijf Stillstaan is de initiatiefnemer. Dertien scholieren van de Sjtadssjool en drie van Vrije School Talander namen aan het 'bezinningsmoment' deel. Organisator Petra Ritzen van Stillstaan wil met het groeifeest een alternatief bieden voor kinderen van wie ouders geen of een minder sterke band hebben met de katholieke kerk. In acht voorbereidende lessen maakten de kinderen kennis met verhalen uit de verschillende wel- en niet-godsdienstige levensbeschouwingen. De viering van de scholieren vond plaats met familieleden die meelopen op hun levensweg.

 

Meer artikelen...

  1. Interview Vreelandbode
handen vlinder

Ritueel & ceremonie

Op een unieke, creatieve en stijlvolle manier handen en voeten geven aan de persoonlijke beleving van een belangrijke gebeurtenis.

Je opnieuw verbinden met jezelf en met de mensen en de wereld om je heen.

 
baba2 herfst

"Het jongetje van anderhalf jaar grabbelt een volgende beschilderde kraal uit de ton. Daarop staat de naam van ... zijn oma! Hij loopt naar haar toe en samen doen ze de kraal aan de ketting om zijn hals én de brief van oma voor haar kleinzoon in zijn schatkistje. Voor later, als hij achttien is en hij haar levenswijsheid kan lezen."
Welkomstritueel voor een kind, De Hortus, Amsterdam.

bloem2 treurigeengel